(En français, ci-dessous, see French below)
Менің әлеуметтік қызметкерім менің үнемі өтініштерімнен кейін маған француз тілін үйренетін орталық тапты. Ол «TO7» деп аталатын орталық еді. Онда жұмыс істейтіндердің көбі еріктілер. Олар сізді әрдайым күлімсіреп, мейірімділікпен қарсы алады. Бұл жүректі бірден жылытады. Ал егер сіз сол жылуды қайтарып бере алсаңыз, қарым-қатынас одан сайын мәндірек болады. Бұл орталық негізінен мұқтаж адамдарға, қадір-қасиетімен өмір сүруге күші қалмаған жандарға көмектеседі. Таңертең олар кофе, шай, круассан және шоколадты тоқаш ұсынады. Арнайы күндері киім-кешек те таратады. Егер сізге нақты бір нәрсе қажет болса, олар әрдайым көмектесуге тырысады.
Мен ақпаратты қыркүйекте алдым, бірақ курсты қазанда бастадым. Маған аптасына үш күн сабақ ұсынылды. Әрине, бұл көп емес, бірақ ештеңеден жақсы. Мен басқа да оқыту бағдарламаларына қатысып жүргенде неге дәл осы курсты таңдадым? Өйткені басқа орталықтарда жаңа студент күтпеген жерден келгенде, олар курсты басынан бастап, әліппені қайтадан оқытатын.
Апталық кестеге сәйкес, екі күнді тәжірибелі мұғалімдер оқытса, үшінші күні жұмыс тәжірибесіндегі жас студент сабақ беретін. Біз әртүрлі жастағы шамамен он оқушы болдық. Шамамен бір жарым ай сабақ алғаннан кейін мен мен жас тәжірибеші арасында романтикалық қарым-қатынас басталды. Ол француз тілін еркін меңгерген еді. Бастан өткерген әрбір тәжірибе маған осы жаңа мәдениетке және елге одан әрі сіңіп кетуге көмектесті. Қарым-қатынасымыздың арқасында мен тілді тез үйренуге зор ынталандым. Табиғи қарым-қатынаста күн сайын сөйлесу тіл үйрену үдерісін едәуір жеделдетеді. Біз шамамен бір жарым жыл бірге болдық. Ол мені бұрын білмеген көптеген мұражайларға, шағын концерттер мен қаланың қойылымдарына апарды. Айдың соңында мен тұрып жатқан бөлмемді босатуым керек болды. Мен жағдайымды оған түсіндіргенде, ол мені өзінің үйінде қалдыратынын айтты. Солай мен бір жарым жыл бойы сонда тұрдым.
Біз жиі Жарден-де-План (Жануарлар бағы) бағына баратынбыз. Сол жерде тауықтар, үйректер мен қаздар еркін жайылып жүргенін көріп таң қалдым. Бұл мені былай ойлантты: «Демократиялық елде тіпті үй жануарлары да еркін өмір сүреді». Осы ұмытылмас орындардың барлығына баруыма мүмкіндік бергені үшін оған алғыс айтамын:
Парижде: Лувр, Пантеон, Нотр-Дам соборы, Жеңіс аркасы, Орсе мұражайы, III Александр көпірі, Консьержери.
Тулузада: Тулуза мұражайы, Медицина тарихы мұражайы, Les Abattoirs – FRAC Occitanie мұражайы, Musée des Augustins, Théâtre Garonne. Мен осы қызға, Сянлинге, Франциядағы өміріме бейімделуге соншалықты көп көмектескені үшін жүрегімнің түбінен алғыс айтамын.
_ _ _
Mon assistant social, à force de mes demandes insistantes, m’a trouvé un centre pour apprendre le français. Il s’agissait du centre appelé “TO7”. Les personnes qui y travaillent sont pour la plupart des bénévoles. Ils vous accueillent toujours avec le sourire et une grande gentillesse. Cela réchauffe immédiatement le cœur. Et si tu arrives à leur rendre cette chaleur humaine, l’échange devient encore plus précieux. Ce centre vient en aide principalement aux personnes démunies, celles qui n’ont plus la force de continuer à vivre dignement. Le matin, on y offre du café, du thé, des croissants et des pains au chocolat. Lors de journées spéciales, ils distribuent aussi des vêtements. Si vous avez besoin de quelque chose en particulier, ils essaient toujours de vous aider.
J’avais reçu l’information en septembre, mais j’ai commencé les cours en octobre. Trois jours de cours par semaine m’étaient proposés. Bien sûr, c’est peu, mais c’est toujours mieux que rien. Pourquoi avoir choisi ce cours en particulier, alors que je fréquentais d’autres formations ?
Parce que dans d’autres centres, lorsqu’un nouvel élève arrivait soudainement, on recommençait le cours depuis le début, à partir de l’alphabet.
Dans le programme hebdomadaire, deux jours étaient assurés par des enseignants expérimentés, et le troisième jour, une jeune étudiante en stage. Nous étions une dizaine d’apprenants de différents âges. Après environ un mois et demi de cours, une relation romantique a commencé entre moi et la jeune stagiaire. Elle parlait français naturellement. Chaque événement que je vivais m’aidait à m’intégrer davantage à cette nouvelle culture et à ce nouveau pays. Grâce à notre relation, j’ai eu une forte motivation pour apprendre rapidement la langue. Parler tous les jours avec quelqu’un dans une relation naturelle accélère énormément l’apprentissage. Nous sommes restés ensemble pendant environ un an et demi. Elle m’a fait découvrir de nombreux musées, petits concerts et spectacles de la ville que je ne connaissais pas.
À la fin du mois, j’ai dû quitter la chambre que j’occupais. En lui expliquant ma situation, elle m’a proposé de vivre chez elle. Et j’y suis resté pendant un an et demi.
Nous allions souvent au parc Jardin des Plantes. J’étais étonné de voir que des poules, des canards et des oies y vivaient en liberté. Cela m’a fait penser : “Dans un pays démocratique, même les animaux domestiques vivent libres.”
C’est grâce à elle que j’ai pu visiter tous ces lieux inoubliables :
À Paris : le Musée du Louvre, le Panthéon, la Cathédrale Notre-Dame, l’Arc de Triomphe, le Musée d’Orsay, le Pont Alexandre III, la Conciergerie.
À Toulouse : le Muséum de Toulouse, le Musée d’Histoire de la Médecine, Les Abattoirs - Musée Frac Occitanie, le Musée des Augustins, le Théâtre Garonne. Je remercie du fond du cœur cette fille, Xiangling, qui m’a tant aidé à m’intégrer à la vie en France.