Le quartier de Bellefontaine

(version française ci-dessous)

Тулузадағы менің алғашқы пәтерім дәл осы жерде болды. Дыбыстан басқа, адамдар мейірімді. Таңертеңнен кешке дейін адамдарды жалғыз отырып, кофе немесе басқа сусынмен үнсіз уақыт өткізетінін байқайсыз. Кейде оларды телефонмен шексіз сөйлесіп отырғанын көргенде, олар үлкен бір мәселені шешіп жатырғандай әсер аласыз.

Маған осы аудандағы жексенбілік базар қатты ұнады. Менде көп ақша болмады. Сондықтан маған бұл базар соншалықты ұнады. Мен сол жерден аптасына жеміс-жидек пен көкөністер алатынмын.

Кейде түскі ас орнына бауыр немесе тауық еті қосылған жаңа піскен шаурманы небәрі 4 еуроға жейтінмін. Ол пісіп жатқанда иісі бүкіл базарға таралатын – ұмытылмас хош иіс. Бұл – Францияда маған алғаш әсер еткен дәмдер мен иістердің бірі. Базар әрқашан шулы, сатып алушылар үнемі аралап жүреді. Онда негізінен екі тілді естисіз: французша мен арабша.

Ең таңқаларлығы, базардың әр бұрышында — кейде тіпті дәл ортасында — темекі сататын адамдар бар. Қызығы сол, дәл сол уақытта полиция қызметкерлері де базарды патрульдейді. Фонтан маңында жолдары қиылысқан жылан мен бақа сияқты: олар бір-біріне назар аударады, бірақ бірге өмір сүреді. Әрине, жылан кез келген сәтте шабуыл жасауы мүмкін, ал бақа оны біледі де, секіріп қашуға дайын тұрады.

Мен бұл көршілестіктің шулы екенін айтсам, себебі жастар күндіз-түні мотоциклмен айналып жүреді. Таңертең қозғалтқыштардың дауысы оятады; шамамен сағат он бірде немесе түн ортасында ұйықтап кетесің. Тауық болмаса, оянуға көмектеседі. Ал түнде ми тыныштықты аңсайды. Мен бұл өмір салты, Франциядағы күнделікті тұрмыстың бір бөлігі екенін түсіндім. Иә, мен шынымен Францияда болдым. Өзімді сезініп, сөйлеп, ойларымды анық жинауға қауқарлы болдым. Бұл түс емес еді. Мен көшеде емес, нағыз үйде – төрт бөлмелі пәтерде болдым. Онда душ, ас үй және тіпті кір жуғыш машина бар еді. Мен мұны ерекше атап өтемін, себебі тілін білмейтін бөтен елде тұратын немесе жуынатын жерің болмауы – нағыз қорқынышты түс. Адам сезіну үшін мен француз тілімді жетілдірудің жолдарын іздей бастадым. Осы талпыныстарымның арқасында мен «RETSER31» және «TO7» деп аталатын екі шағын ұйымда француз тілі курстарына жазылдым. Осы курстарды мен 2022 жылдың қазан айында бастадым. Бұл туралы кейінірек толығырақ айтамын.

Сонымен қатар, мен қаланың кейбір шіркеулерінің жанында өтетін немесе еріктілер ұйымдастырған сабақтарға қатыстым. Мен аптасына бес күнге кесте құрып, оны қағазға жазып, жатын бөлмемнің есігіне іліп қойдым. Осы кесте арқасында мен үйде қамалып қалмадым. Белсенді болу күнделікті өмірдің маңызды бөлігі екенін түсіндім.

Mon tout premier logement à Toulouse se trouvait ici. Mis à part le bruit, les gens sont sympathiques. On y voit des personnes passer toute la journée seules, tranquillement installées avec un café ou une autre boisson, du matin au soir. Parfois, en les voyant parler sans fin au téléphone, on a l’impression qu’elles cherchent à résoudre un problème important.

              J’aimais beaucoup le marché du dimanche dans ce quartier. Je n’avais pas beaucoup d’argent. C’est pourquoi ce marché m’a beaucoup plu. J’y achetais fruits et légumes pour toute la semaine. Parfois, au lieu de déjeuner, je prenais un chawarma fraîchement préparé avec du foie ou du poulet pour seulement 4 euros. Pendant sa cuisson, l’odeur se répandait dans tout le marché — un parfum inoubliable. C’est l’un des premiers goûts et odeurs qui m’ont marqué en France. Le marché est toujours animé, les clients déambulent sans arrêt. On y entend principalement deux langues : le français et l’arabe.

              Le plus surprenant, c’est que, dans chaque coin du marché — et parfois au milieu — il y a des gens qui vendent des cigarettes. Ce qui est étrange, c’est que la police circule aussi dans le marché à ce moment-là. Comme un serpent et une grenouille qui se croisent près d’une fontaine : ils se surveillent, mais coexistent. Bien sûr, le serpent peut attaquer à tout moment, et la grenouille le sait, prête à bondir au loin.

              Quand je dis que ce quartier est bruyant, c’est à cause des jeunes qui circulent en moto jour et nuit. Le matin, le bruit des moteurs te réveille ; vers onze heures ou minuit, il t’endort. À défaut de coq, ça aide à se lever. Mais la nuit, le cerveau cherche le silence. J’ai compris que c’était un mode de vie, une part du quotidien français.

              Oui, j’étais bien en France. Je pouvais me toucher, parler, penser clairement. Ce n’était pas un rêve. Je n’étais pas dans la rue mais dans une vraie habitation : un appartement de quatre pièces. Il y avait une douche, une cuisine, et même une machine à laver. J’insiste là-dessus car, dans un pays étranger où tu ne parles pas la langue, ne pas avoir un endroit où vivre ou se laver est un vrai calvaire. Pour me sentir de nouveau comme un être humain, j’ai commencé à chercher des moyens d’améliorer mon français. Grâce à ces efforts, je me suis inscrit à des cours de français dans deux petites associations appelées “RETSER31” et “TO7”. J’ai commencé ces cours en octobre 2022. J’en parlerai davantage plus tard.

              En plus, je suivais des cours près de certaines églises de la ville ou proposés par des bénévoles. Je me suis fait un emploi du temps pour cinq jours de la semaine, que j’ai noté sur une feuille et collé sur la porte de ma chambre. Grâce à ce programme, je ne restais pas enfermé. J’ai compris que le mouvement est une valeur essentielle de la vie quotidienne.